(  قصه عشق من قصه درد جدایی است)

خوش آن دلی که به عالم الهی دارد

بدین بهانه همه عمر و لحظه سپارد

تو ای الهه شادی همیشه با من باش

که به شب سیه ام نور وروشنی بارد

 نیمه شب آواره و بی حس و حال

                            در سرم سودای جامی بی زبان

پرسه ای آغاز کردیم در خیال

                          دل به یاد آورد ایام  وصال

از جدایی یک دو سالی میگذشت

                           یک دو سال از عمر رفت و برنگشت

دل به یاد آورد  اول بار را

                           خاطرات اولین دیدار  را

آن نظر بازی آن اسرار را

                           آن دو چشم  مست آهو وار را

همچو رازی مبهم و سر بسته بود

                         چون من از تکرار ،او هم خسته بود

آمد هم آشیان شد با منو

                          هم نشین و هم زبان شد بامن

خسته جان بودم که جان شد با منو

                          نا توان بود و توان شد با من

دامنم شد خوابگاه خستگی

                         اینچنین آغاز شد دلبستگی

وای از آن شب زنده داری تا سحر

                          وای از آن عمری که با او شد بسر

مست او بودم زدنیا بی خبر

                         دم به دم این عشق می شد بیشتر

آمد و در خلوتم دمساز شد

                                 گفتگو ها بین ما آغاز شد

گفتمش در عشق پابرجاست دل

                           گر گشایی چشم دل زیباست دل

گفت در عشق وفا دارم بدان

                             من تورا بس دوست می دارم بدان

شوق وصلت را بسر می دارم ،بدان

                              چون تویی مخمور ، خمارم بدان

با تو شادی میشود غمهای من

                               باتو زیبا می شود فردای من

گفتش:عشقت زدل افزون شده

                              دل زجادوی رخت افزون شده

جز تو  هر یادی زدل مدفون شده

                             عالم از زیبای ات مجنون شده

بر لبم بگذاشت لب یعنی خموش

                           طعم بوسه از سرم برد عقل و هوش 

در سرم جز عشق او سودا نبود

                            بهر کس جز او در این دل جا نبود

خوبی او شهره آفاق بود

                             در نجابت دم کوهی طاق بود

روزگار،روزگار اما وفا با ما نداشت

                              طاقت خوشبختی ما را نداشت

پیش پای ما،عشقی سنگ گذاشت

                             بی گمان از مرگ ما پروا نداشت

آخر این قصه هجران بود و بس

                              حسرت و رنج فراوان بود وبس

یار ما را از جدایی غم نبود

                           در غمش مجنون و عاشق کم نبود

بر سر پیمان خود محکم نبود

                            سهم من از عشق چون ماتم نبود

با من دیوانه پیمان ساده بست

                             ساده ام را آن عهد و پیمان راشکست

بی خبر پیمان یاری را گسست

                                   این خبر ناگاه پشتم را شکست

 آن کبوتر عاقبت از بند رست

                             رفت و با دلداری دیگر عهدبست

با که گویم این که همخون من است

                          خصم جان و تشنه خون من است

عاشقان را خوشدلی تقدیر نیست

                         با چنین تقدیر بد ،تقدیر نیست

از غمش باده و دود همدم شدم

                      باده نوش غصه او من شدم 

مست مخمور و خمار از غم شدم

                      ذره ذره آب گشتم کم شدم

آخر آتش زد دل دیوانه را

                         سوخت بی پروا پر پروانه را

عشق من،از من گذشتی خوش گذر

                             بعد این حتی تو اسمم را نبر

خاطراتم را تو بیرون کن زسر

                             دیشب از کف رفت فردا را بگر

آخر این یکبار از من بشنو پند

                            بر من و بر روزگارم دل نبند

عاشقی را دیر فهمیدی چه سود

                           عشق دیرین گسسته تار و پود

گر چه آب رفته باز آید به رود

                             ماهی بیچاره اما مرده بود

بهد از این هم آشیانت هر کس است

  باش با او یاد تو مارا بس است

یه روز از روز خدا ... و امروز روز وصال من بود

به عشق دیرین، گاهی که حتی تصورات  هم جای

واقعیت به خودش رو میگیره..

پس اون روز روز امید خواهد بود روزی که از من ما

شدن را میخواهد و ما را با هم بودن تمنا کرده

پس بدان زنده ایم و بدان خواهیم مرد

خدا حافظ ای عشق ، ای یگانه من

ای تنهایی و بی کسی های من

 خدا نگهدار....... خدا حافظ........

 رفته با بسیارها روی نشان بسیارها چه بی نشان مانده

آتشی را روی پوشیده به خاکستر

چه بسا خاکستر او را گشته بستر

 دید مجنون را یکی صحرا نورد   

                                      در میان بادیه بنشسته خرد

گرده و ریگ و انگشتان و قلم     

                                       می نویسد نام لیلی دم به دم

گفت ای مجنون شیدا چیست این  

                                        می نویسی نامه بهر کیست  این

گفت مشق نام لیلی می کنم          

                                          خاطر خود را تسلی می کنم

چون سیر نیست ما را کام دوست

                                      عشق بازی میکنم با نام دوست